پیامبرصلى الله علیه وآله وسلم فرمود: امّت من شب ها بعد از عشا نباید بیدار بمانند، مگر مریض دار یا طالب علم یا مسافر.
خواب اوّل شب دوا و بعد از نصف شب مرض است. اگر کسى اوّل شب با اعصابى آرام بخوابد، روز با یک دنیا نشاط مى تواند کار کند ولى عدّه اى اوّل شب چند ساعت مى نشینند و کار مى کنند و به خودشان فشار مى آورند، در نتیجه فرسوده و خسته مى شوند. کسى که مى خواهد مثلاً دو ساعت کار کند، اگر ساعت هشت شب بخوابد و از چهار صبح تا ساعت شش کار کند یا ساعت ده بخوابد و شش صبح بیدار شود، این دو با هم خیلی فرق دارند.
یکى از دوستان گفت: شبی وارد بیروت شدم، دیدم شهر خاموش است، پرسیدم: چرا شهر خاموش است؟! گفتند: پیش از اذان بیایید. دارو مى خواستیم، گفتند: این جا داروخانه ندارد، بالاخره محلّى را نشان دادند، دیدم دکّان خرّازى فروشى است. گفت: امر معاش ما از دارو نمى گذرد، خرّازى فروشى داریم، قدرى هم دوا مى فروشیم، دوا خریدم و به منزل رفتم. پیش از اذان صبح، دیدم تمام شهر روشن است و مردم پشت مغازه ها نشسته اند! تحقیق کردم، فهمیدم سلامت مردم این شهر که داروخانه ندارند، براى آن است که اوّل شب مى خوابند و مثل ما غرب زده نیستند. ما تا ساعت یک بعد از نصفِ شب پرسه مى زنیم و بیداریم. شب دیر مى خوابیم و روز با مزاج خسته، مشغول کار مى شویم. مسلّماً خون مسموم است و انسانى که با خون مسموم تغذیه کند، روحش مریض مى شود. آرى: اَلعَقلُ السَّلیم فِی الجِسمِ السَّلیم.