سعدى می گوید:
رسـد آدمـى بـه جـایـى کـه بـه جـز خـدا نـبیند
آیا با فرورفتن در مادیّات و کثافت‏هاى دنیوى، می شود به این مقام رسید؟ امیرالمؤمنین‏علیه السلام می فرماید: النّاسُ مِن خَوفِ الذُلّ فِی الذُلِّ؛ مردم از ترس آن که در ذلّت نیفتند، در ذلّت‏اند. از ترس آن که فقیر شوم یا گدا نشود، گدایى می کند. نزد فرش فروش می رود و می گوید: این فرش را قسطى بدهید، ماهى پانصد تومان پرداخت می کنم. او هم می گوید: نمی شود، باید ماهى هزار تومان بدهید، براى آن که نگویند فقیر است، قبول می کند. این بی چاره، همین الآن دست گدایی­اش را دراز کرده است. از ترس آن که نکند فقیر شود، همین الآن فقیر است.
چـون گـدایى چـیز دیـگر نـیست جـز خواهندگى
هر که خواهد گر سلیمان است و گر قارون گداست