حضرت رسول اكرم‌‌‌‌صلى الله عليه وآله وسلم‌‌‌‌در آخرين روزهاى ماه شعبان، خطاب به مردم فرمودند:
«أيُّهَا النّاسُ! إنَّهُ قَدْ أقْبَلَ إلَيْكُم شَهْرُ اللَّهِ… دُعيتُمْ فيهِ إلى ضيافَةِ اللَّه. » (۹۵)
چرا فرمودند: دُعيتُم فيه و نگفتند: أنْتُمْ فيهِ ضُيوفُ اللَّه؟ اين يعنى همه دعوت شده‌‌‌‌ايد؛ ولى تا در ضيافت حضور پيدا نكنيد، ميهمان محسوب نخواهيد شد. آيا همه توفيق اين ضيافت را دارند؟ اصلاً اين ضيافةاللَّه چيست؟ آيا رفتن سر سفره‌‌‌‌ى افطار و سحر شب‌‌‌‌هاى ماه رمضان است؟
حالا نگاه كنيد به ميهمانى‌‌‌‌هاى ما در ماه رمضان: سفره‌‌‌‌هاى سنگين و رنگين، خوراك‌‌‌‌هاى متنوّع، دسرها، سالادها، ميوه‌‌‌‌ها، شيرينى‌‌‌‌ها، مقدّمات و مخلّفات و… خيال مى‌‌‌‌كنيم هر قدر سفره‌‌‌‌ى افطار مفصّل‌‌‌‌تر باشد، ثوابش بيش‌‌‌‌تر است! اين همان مصيبت قشرى‌‌‌‌شدن و از مغز و حقيقت دين دورماندن است.
يكى از فارغ‌‌‌‌التّحصيلان مى‌‌‌‌گفت: در ايّام تحصيل، ديدم مرحوم آقاى روزبه در اتاق مستخدم مدرسه به عنوان ناهار، نان و ماست مى‌‌‌‌خورد. گفتم: در ناهارخورى مدرسه، پلو و خورش مهيّاست؛ چرا غذاى گرم ميل نمى‌‌‌‌كنيد؟ ايشان با دست به سر و شكم خود اشاره كرد و فرمود: يا بايد به فكر اين‌‌‌‌جا بود يا به فكر اين‌‌‌‌جا!!
جوع، رزقِ جانِ خاصانِ خداست
كىْ زبونِ هم‌‌‌‌چو تو گيجِ گداست؟
تو نِه اى زان نازنـيـنـانِ عـزيـز
كه تـو را دارنـد بـى جوْز و مويز
بـاش فـارغ؛ تـو از آنـان نيستى
كانـدرين مـطبخ تو بى نان بيستى
كاسه بر كاسه‌‌‌‌ست و خوان بر خوان مدام
از بـــراى ايــن شــكــم‌‌‌‌خـواران عــام
شما كه امروز مدير هستيد يعنى مسؤوليّت آن روزِ روزبه را به‌‌‌‌عهده گرفته‌‌‌‌ايد بايد روزبه‌‌‌‌وار عمل كنيد. تحت تأثير جوّ عمومى و خواسته‌‌‌‌هاى تجمّلى همسر، فرزندان يا محصّلين و اولياى آنان قرار نگيريد. پسند خدا را بخواهيد؛ نه پسند مردم را. برداشت عوام از ضيافةاللَّه، سفره‌‌‌‌ى رنگارنگ و شكم‌‌‌‌چرانى است! شما منطق نبىّ اكرم‌‌‌‌صلى الله عليه وآله وسلم‌‌‌‌را عمل كنيد؛ ولو اين‌‌‌‌كه ديگران بدشان بيايد. بگذاريد خدا خوشش بيايد.
خلاصه، خدا را در همه حال در نظر بگيريد. شب اوّل قبر و هنگام حساب‌‌‌‌رسى قيامت، كسى به داد شما نمى‌‌‌‌رسد مگر اعمال خداپسندانه‌‌‌‌ى شما. هواى نفس و توقّعات مردم را زير پا له كنيد تا رضايت خدا و رسول خدا حاصل شود.