اظهار دوستى‌‌‌‌هاى ظاهرى و ادّعاى ولايت ائمّه‌‌‌‌عليهم السلام‌‌‌‌بدون عمل بى‌‌‌‌فايده است. به فرمايش حضرت امام صادق‌‌‌‌عليه السلام: «دوستى جلب رضايت محبوب است و حركت در راه رضاى او» (۱۹۶)؛ چه رسد به ولايت كه سطح آن بالاتر از مَحبّت است. اگر گفته‌‌‌‌اند: گريه بر مصايب امام حسين‌‌‌‌عليه السلام‌‌‌‌ولو يك قطره سبب نجات و زدودن گناهان مى‌‌‌‌گردد، درست است؛ به‌‌‌‌شرطى كه واقعى باشد و باعث توبه و ندامت و پشيمانى از كرده‌‌‌‌هاى ناروا و تغيير رفتار ناصواب گردد. اگر آن يك قطره اشك سبب پشيمانى از گناه و حركت به‌‌‌‌سوى تعالى شود، كارساز است و الّا گريه‌‌‌‌ى واقعى نيست و تأثيرى نخواهد داشت.
 بايد خيلى مراقب باشيم كه كارهاى ما، ناخودآگاه ارضاى خواسته‌‌‌‌هاى نفس نباشد و از احساسات و عواطف سرچشمه نگيرد و خالى از معرفت نباشد كه در اين‌‌‌‌صورت نزد حضرت حق مأجور نخواهيم بود.
 كسى كه امروزه بالغ بر يك ميليون تومان براى زيارت امام‌‌‌‌عليه السلام‌‌‌‌خرج مى‌‌‌‌كند، خوب است حساب كند پس از اين زيارت، چه معنويّتى عايد او شده و چه‌‌‌‌قدر به معرفت او افزوده گشته و چه كمال و اصلاح رفتارى در او به‌‌‌‌وجود آمده است؟ همين‌‌‌‌طور است داستان حجّ و عمره‌‌‌‌هاى مكرّر خانوادگى با هزينه‌‌‌‌هاى چندميليونى. همه‌‌‌‌ى اين‌‌‌‌ها در حالى است كه فرزندان شيعه در جامعه‌‌‌‌ى ما در گرداب فقر مالى و فكرى و تهاجمات فرهنگى و مذاهب باطله دست و پا مى‌‌‌‌زنند و غرق مى‌‌‌‌شوند.