در زبان عربى، تركيب »ما« و »إلّا« براى انحصار به كار مى‌‌‌‌رود؛ نظير اين آيه‌‌‌‌ى شريفه:
«وَ ما أُمِروا إلّا لِيَعْبُدوا اللَّهَ مُخْلِصينَ لَهُ الدّين» (۹۳)
«(بندگان) فرمانى جز اين ندارند كه خدا را خالصانه عبادت كنند. »
بنابراين، عبادت بدون اخلاص، عبادت نيست. عبادتى كه به آن فرمان داده شده فقط و فقط عبادتِ هم‌‌‌‌راه با اخلاص است؛ چرا ما خدا را با اخلاص عبادت نكنيم؟
يك قدم بر نفس خود نِهْ؛ ديگرى بر كوى دوست هر چه بينى، دوست بين؛ با اين و با آن‌‌‌‌ات چه كار؟
گاهى انسان اعمال خير را براى ارضاى عواطف خود مى‌‌‌‌كند؛ نه براى خدا! همين جا كار لنگ مى‌‌‌‌شود. در «لا إله إلّا اللَّه» اوّل با گفتن «لا» بايد نفى اَنداد(۹۴) كرد؛ آن‌‌‌‌گاه با «إلّا» خدا را اثبات كرد.