قالَ رَسولُ اللَّه‌‌‌‌صلى الله عليه وآله وسلم:
«إنَّما بُعِثْتُ لِأُ تَمِّمَ مَكارِمَ الْأخْلاق.» (۱۳۰)
«إنَّما» حرف حصر است؛ يعنى اين است و جز اين نيست كه من براى تكميل كرامت‌‌‌‌هاى اخلاقى مبعوث شده‌‌‌‌ام. پس رسول اللَّه‌‌‌‌صلى الله عليه وآله وسلم‌‌‌‌آمده است تا بزرگوارى‌‌‌‌هاى اخلاقى را تكميل كند.
حضرت على‌‌‌‌عليه السلام‌‌‌‌مى‌‌‌‌فرمايد:
«يا كُمَيْلُ، مُرْ أهْلَكَ أنْ يَروحوا في كَسْبِ الْمَكارِم وَ يُدْلِجوا في حاجَةِ مَنْ هُوَ نائِم. » (۱۳۱)
«اى كميل، اهلت را وا دار كه در كسب مكارم اخلاق حركت كنند و شبانه حاجات خفتگان را برآورده سازند. »
 پيامبر اكرم‌‌‌‌صلى الله عليه وآله وسلم‌‌‌‌مى‌‌‌‌فرمايد:
 «مَنْ خافَ أدْلَجَ وَ مَنْ أدْلَجَ بَلَغَ الْمَنْزِلَ. » (۱۳۲)
هر كه به شب راه رفت، صبح به منزل رسيد    هر كه به شب خواب كرد، خاك به سر مى‌‌‌‌كند
 أدلَجَ يعنى در تاريكى راه رفت. مرحوم روزبه مصداق واقعى اين فرمايش در زمان خود بود. شب‌‌‌‌ها تا پاسى از شب، در آزمايشگاه فيزيك وسايل آزمايش فردا را تنظيم مى‌‌‌‌كرد تا فردا، وقتِ شاگردان گرفته نشود. بچّه‌‌‌‌ها در منازلشان خواب بودند و روزبه مقدّمات آزمايش فردا را آماده مى‌‌‌‌كرد. اين مكرمت و بزرگوارى اخلاقى است. لذا روزبه بزرگوار بود. هر كدام از شما و معلّمان شما بايد روزبه‌‌‌‌وار عمل كنيد تا دانش‌‌‌‌آموزان به هدف علمى و تربيتى لازم برسند.
راوى گفت: دنبال امام صادق‌‌‌‌عليه السلام‌‌‌‌در تاريكى شب به راه افتادم. آن‌‌‌‌حضرت رفت تا از دروازه‌‌‌‌ى شهر گذشت و داخل خرابه‌‌‌‌هايى شد كه درماندگان و بيچارگان و بى‌‌‌‌نوايان سكنى داشتند. همه در خواب بودند. آقا از انبانى كه به پشت گرفته بود، يكى دو قرص نان بدون صدا، كنار آنان مى‌‌‌‌گذاشت و مى‌‌‌‌رفت. عرضه داشتم: آقا، اين‌‌‌‌ها شيعه نيستند. فرمود:«اگر از شيعيان ما بودند كه بيش از اين به آن‌‌‌‌ها كمك مى‌‌‌‌كرديم! » (۱۳۳) اين يعنى مكرمت و بزرگوارى و سعه‌‌‌‌ى صدر. اگر كسى به بقاى روح معتقد باشد، چنين بزرگوارانه عمل مى‌‌‌‌كند.
به مناسبت عيد سعيد غدير، برنامه‌‌‌‌هايى خواهيد داشت. مراقب باشيد در اين برنامه‌‌‌‌ها، كارهاى مبتذل و عوام‌‌‌‌پسند انجام نگيرد و نسبت به ساحت مقدّس ائمّه‌‌‌‌ى معصومين‌‌‌‌عليهم السلام‌‌‌‌حركات و گفتار سبك ارائه نشود. متناسب با درك و فهم و استعداد بچّه‌‌‌‌ها، برنامه‌‌‌‌اى وزين و مفيد و اثربخش داشته باشيد و معرفت و محبّت علىّ‌‌‌‌بن‌‌‌‌ابى‌‌‌‌طالب‌‌‌‌عليه السلام‌‌‌‌را با جان آنان بياميزيد.
مرحوم روزبه مى‌‌‌‌فرمود: در ايّامى كه به حضرت على‌‌‌‌عليه السلام‌‌‌‌متعلّق است، بايد مكتب و ارزش‌‌‌‌هاى علوى را زنده كنيد تا فطرت بچّه‌‌‌‌ها آن‌‌‌‌ها را جذب كند؛ منتها برنامه‌‌‌‌ها بايد متناسب با رشد عقلى و عاطفى بچّه‌‌‌‌ها باشد.
مرحوم نيّرزاده در چنين ايّامى، در فرصت‌‌‌‌هاى مناسب، براى بچّه‌‌‌‌هاى اوّل دبستان على‌‌‌‌جان، على‌‌‌‌جان مى‌‌‌‌خواند و بچّه‌‌‌‌ها با او زمزمه مى‌‌‌‌كردند. در كلاس‌‌‌‌هاى بالاتر، بايد به زبان بچّه‌‌‌‌ها مكارم اخلاقى اميرالمؤمنين‌‌‌‌عليه السلام‌‌‌‌را گفت تا محبّت آن‌‌‌‌حضرت با معرفت و شناخت بياميزد و سبب رستگارى و فلاح گردد. بيان اين مباحث به مراتب كارسازتر است از اين‌‌‌‌كه فقط واقعه‌‌‌‌ى غدير خم و نصب آن‌‌‌‌حضرت به خلافت گفته شود.