در قرآن مى‌‌‌‌خوانيم:
«وَ الَّذينَ هُمْ عَنِ اللَّغْوِ مُعرِضون» (۲۷)
« (مؤمنان) از كار لغو مى‌‌‌‌پرهيزند. »
امر به معروف و نهى از منكر به بكن و نكن نيست؛ بلكه آن است كه مخاطب واقعاً به معروف عمل كند و از منكر دست بردارد و اگر انسان مطلبى بگويد كه احتمال اثر نمى‌‌‌‌دهد، كار لَغوى كرده است.
مؤثّرترين راه ساختن مردم، ساختن كودكان است كه در آينده خود عامل و آمر به معروف و تارك و ناهى از منكر باشند.
امام صادق‌‌‌‌عليه السلام فرمودند:
«عَلَيْكَ بِالْأحْداث.» (۲۸): «به نونهالان بپرداز. »
چوبِ تر را چنان‌‌‌‌كه خواهى پيچ
   نشود خشك، جز به آتش، راست
حال كه شما به امر به معروف واقعى مشغول‌‌‌‌ايد، بايد با سختى‌‌‌‌هاى آن بسازيد و كار را پيش ببريد.