حديث قدسى خطاب به يكى از انبيا، به نقل حضرت اميرالمؤمنين‌‌‌‌عليه السلام‌‌‌‌از پيامبر اكرم‌‌‌‌صلى الله عليه وآله وسلم:
«قُلْ لِلَّذينَ يَتَفَقَّهونَ لِغَيْرِ الدّينِ وَ يَتَعَلَّمونَ لِغَيْرِ الْعَمَلِ وَ يَطْلُبونَ الدُّنْيا لِغَيْرِ الْآخِرَة يَلْبَسونَ لِلنّاسِ مُسوكَ الْكِباش وَ قُلوبُهُمْ كَقُلوبِ الذِّئاب، ألْسِنَتُهُمْ أحْلى مِنَ الْعَسَل وَ أعْمالُهُم أمَرُّ مِنَ الصَّبِرِ: إيّايَ يُخادِعونَ وَ بي يَسْتَهْزِؤون؟! لَأُتيحَنَّ لَهُمْ فِتْنَةً تَذَرُ الْحَكيمَ حَيْراناً.» (۴۳)
«به كسانى كه براى غير دين، به فراگيرى علم دين رو مى‌‌‌‌آورند و براى عمل‌‌‌‌نكردن مى‌‌‌‌آموزند و دنيا را براى غير آخرت مى‌‌‌‌جويند، براى مردم پوست ميش مى‌‌‌‌پوشند؛ امّا دل‌‌‌‌هاشان دل‌‌‌‌هاى گرگ‌‌‌‌هاست و گفتارشان از عسل شيرين‌‌‌‌تر است؛ ولى رفتارشان تلخ‌‌‌‌تر از شيره‌‌‌‌ى تلخ درختان، بگو: با من )خدا( نيرنگ مى‌‌‌‌كنيد و مرا به سخره مى‌‌‌‌گيريد؟! به چنان فتنه‌‌‌‌اى بيندازم‌‌‌‌تان كه خردمند را سرگردان مى‌‌‌‌كند! »
از اين حديث استفاده مى‌‌‌‌شود كه انسان بايد براى خدمت به دين، دنبال تفقُّه در دين رود و براى عمل‌‌‌‌كردن، بياموزد و دنيا را براى توشه‌‌‌‌ى آخرت دنبال كند و ظاهر و باطنش در گفتار و كردار يكى باشد وگرنه خداوند او را در چنان آزمايشى قرار مى‌‌‌‌دهد كه عُقلا در كار او انگشت به دهان بمانند.