خداوند به مؤمنان مى‌‌‌‌فرمايد:
« يا أيُّهَا الَّذينَ آمَنوا، هَلْ أدُلُّكُمْ عَلى تِجارَةٍ تُنْجيكُمْ مِنْ عَذابٍ أليم؟ تُؤْمِنونَ بِاللَّهِ وَ رَسولِهِ وَ تُجاهِدونَ في سَبيلِ اللَّهِ بِأمْوالِكُمْ وَ أنْفُسِكُمْ، ذلِكُمْ خَيْرٌ لَكُمْ إنْ كُنْتُمْ تَعْلَمون» (۱۷۰)
« اى كسانى كه ايمان آورده‌‌‌‌ايد، آيا(مى‌‌‌‌خواهيد) شما را به تجارتى راه‌‌‌‌نمايى كنم كه از عذاب دردناك نجاتتان هد؟ (آن تجارت اين است كه) به خدا و پيامبرش ايمان بياوريد و با مال و جان خويش، در راه خدا جهاد كنيد. اين كار براى شما بهتر است؛ اگر بدانيد. »
 در اوّل آيه‌‌‌‌ى شريفه «آمَنوا» و در آيه‌‌‌‌ى بعد«تؤْمنون » آمده كه در ظاهر با هم تناقض دارند؛ چون مى‌‌‌‌فرمايد:
« اى كسانى‌‌‌‌كه ايمان آورده‌‌‌‌اند،… براى نجات از عذاب الاهى، ايمان بياوريد. »
 براى حلّ اين تناقض، به تفقّه در دين نياز است؛ نه حفظ ظاهرى قرآن. بايد بدانيم ايمان مراتب دارد. اگر در دين فقيه باشيم، گرفتار مشكلات اعتقادى نمى‌‌‌‌شويم و بر حسب پسند مردم عمل نمى‌‌‌‌كنيم. فقيه در دين بودن يعنى توجّه به آيات قرآن و سنّت و سيره‌‌‌‌ى معصومين‌‌‌‌عليهم السلام‌‌‌‌و پيروى آگاهانه و عالمانه از راه آنان.
 پيامبر اكرم‌‌‌‌صلى الله عليه وآله وسلم‌‌‌‌پس از بازگشت از يكى از جنگ‌‌‌‌ها، بعد از آن‌‌‌‌همه كشته و مجروح‌‌‌‌دادن، به مردم فرمودند: « آماده‌‌‌‌ى جهاد بزرگ‌‌‌‌تر شويد! »مردم پرسيدند: جهاد بزرگ‌‌‌‌تر چيست؟ فرمودند: «جهاد با نفس! » (۱۷۱).
 جهاد با نفس يعنى مبارزه با خواسته و سليقه و خوش‌‌‌‌آمدن خود و مردم. اگر دنبال حرف زن و فرزندان و بستگان بروى، در اسارت نفس خويش‌‌‌‌اى و در اين صورت، بنده‌‌‌‌ى نفس‌‌‌‌اى؛ نه بنده‌‌‌‌ى خدا و هر عبادتى كه مى‌‌‌‌كنى، براى حرمت نفس خودت است تا به بى‌‌‌‌دينى متّهم نشوى؛ نه براى خدا.