قالَ الصّادقُ‌‌‌‌عليه السلام:
«لايَنْبَغي لِلْمُؤْمِنِ أنْ يَجْلِسَ مَجْلِساً يُعصَى اللَّهُ فيهِ وَ لايَقْدِرُ عَلى تَغْييرِه. » (۵۰)
«سزاوار نيست مؤمن در مجلسى بنشيند كه در آن معصيت خدا انجام شود و او نتواند تغييرى در وضعيّت آن مجلس ايجاد كند. »
اگر انسان به تغيير فضاى گناه قادر نيست، بايد مجلس گناه را ترك كند. اين روايت مى‌‌‌‌خواهد بگويد: تو بايد تلاش كنى تا توانايى تغيير وضعيّت محيطهاى غيرالاهى را داشته باشى. چهل سال پيش مؤسّسانِ مدرسه‌‌‌‌ى علوى از جامعه كنار نكشيدند؛ بلكه وارد گود شدند و روش‌‌‌‌هاى غلط تعليم و تربيت را تغيير دادند. خلاصه آن‌‌‌‌كه مؤمن نبايد نسبت به محيط اجتماع خود بى‌‌‌‌اعتنا و بى‌‌‌‌توجّه باشد؛ بايد در وهله‌‌‌‌ى اوّل تغيير ايجاد كند و اگر نتوانست، با ترك مجلس گناه، مخالفت خود را نشان دهد.