قرآن مى‌‌‌‌فرمايد:
«يا أيُّهَا النّاسُ اتَّقوا رَبَّكُمْ إنَّ زَلْزَلَةَ السّاعَةِ شَيْ‌‌‌‌ءٌ عَظيمٌ × يَوْمَ تَرَوْنَها تَذْهَلُ كُلُّ مُرْضِعَةٍ عَمّا أرْضَعَتْ وَ تَضَعُ كُلُّ ذاتِ حَمْلٍ حَمْلَها وَ تَرَى النّاسَ سُكارى وَ ما هُمْ بِسُكارى وَ لكِنَّ عَذابَ اللَّهِ شَديد» (۹۰)
قيامت خيلى وحشتناك و ترسناك است. در آن روز، شدّت ترس و وحشت، آن‌‌‌‌قدر است كه اگر زنى باردار باشد، فرزندش را سقط مى‌‌‌‌كند. آدمى از دوست و رفيق خويش مى‌‌‌‌گريزد. پدر و مادر و فرزند، يك‌‌‌‌ديگر را رها مى‌‌‌‌كنند. تاريكى، زلزله، متلاشى‌‌‌‌شدن كهكشان‌‌‌‌ها، زنده‌‌‌‌شدن ميلياردها انسان و از گور سر برآوردن آن‌‌‌‌ها و برپايى حساب و ميزان و نامه‌‌‌‌ى اعمال و پل صراط و عذاب و آتش ابدى و…
يادمان باشد كه هرگز در رفتن به دوزخ، تابع اغلب نبايد شد. مردم تو را به جهنّم مى‌‌‌‌كشانند! همسر، فرزند، دوست، هم‌‌‌‌كار، جامعه. مراقب خودت باش! فريب سلام و تعظيم و تكريم اولياى اطفال را نخورى. غالب آن‌‌‌‌ها به خاطر بچّه‌‌‌‌هاى
خود، تو را تعظيم و تكريم و تعريف مى‌‌‌‌كنند. در قيامت هيچ‌‌‌‌كس به داد تو نمى‌‌‌‌رسد؛ مگر اعمالت. به آن‌‌‌‌چه حقّ و مورد رضاى خداست عمل كن و آن‌‌‌‌چه را دواى درد بچّه‌‌‌‌هاست بگو.
پيامبر اكرم‌‌‌‌صلى الله عليه وآله وسلم‌‌‌‌در آخرين روزهاى عمرشان، به قبرستان تشريف بردند و وقتى به خانه برگشتند، زارزار گريستند. عرض شد: يا رسول اللَّه، آيا از مرگ مى‌‌‌‌ترسيد كه اين‌‌‌‌طور مى‌‌‌‌گرييد؟«فرمودند: گريه‌‌‌‌ى من بر ماترك مادّى است كه چرا همين را توشه‌‌‌‌ى سفر آخرت نكردم! » (۹۱) مگر ماترك رسول خداصلى الله عليه وآله وسلم‌‌‌‌چه بود؟ يك كوزه‌‌‌‌ى آب، يك تكّه پوست براى خواب، يك قطعه حصير! پناه بر خدا…!