حضرت اميرعليه السلام‌‌‌‌فرمودند:
«إنَّ اللَّبيبَ لايَتَأثَّثُ لِدارِ النَّقْلَة. » (۷۲)
«عاقل در خانه‌‌‌‌ى موقّت اثاث نمى‌‌‌‌گذارد. »
مولا اين مطلب را از رسول اكرم‌‌‌‌صلى الله عليه وآله وسلم‌‌‌‌آموخته است؛ آن‌‌‌‌جا كه فرمودند:
«أيُّهَا النّاسُ! إنَّكُمْ في دارِ هُدْنَة وَ أنْتُمْ عَلى ظَهْرِ سَفَرٍ وَ السَّيْرُ بِكُمْ سَريع، وَ قَدْ رَأيْتُمُ اللَّيْلَ وَ النَّهارَ وَ الشَّمْسَ وَ الْقَمَر يُبْليانِ كُلَّ جَديدٍ وَ يُقَرِّبانِ كُلَّ بَعيدٍ وَ يأْتيانِ بِكُلِّ مَوعود، فَأعِدّوا الْجِهازَ لِبُعْدِ الْمَجاز. »
قالَ: فَقامَ الْمِقْدادُبْنُ‌‌‌‌الْأسْوَدِ فَقالَ: يا رَسولَ اللَّه‌‌‌‌صلى الله عليه وآله وسلم‌‌‌‌وَ ما دارُ الْهُدْنَة؟
قالَ: «دارُ بَلاغٍ وَ انْقِطاعٍ، فَإذَا الْتَبَسَتْ عَلَيْكُمُ الْفِتَنُ كَقِطَعِ اللَّيْلِ الْمُظْلِمِ فَعَلَيْكُمْ بِالْقُرْآن. » (۷۳)
«هان اى مردم! شما اينك در )موقعيّت و( خانه‌‌‌‌ى آرامش )پيش از طوفان( قرار داريد؛ سوار بر پشت )مركب( سفر و به شتاب در حركت. ديده‌‌‌‌ايد )و مى‌‌‌‌بينيد( كه شب و روز و آفتاب و ماه )پياپى مى‌‌‌‌گذرند و( هر تازه‌‌‌‌اى را كهنه مى‌‌‌‌كنند و هر دورى را نزديك مى‌‌‌‌سازند و هر وعده‌‌‌‌شده‌‌‌‌اى را مى‌‌‌‌آورند. پس توشه‌‌‌‌ى راه دراز را آماده سازيد.»
 ( راوى) مى‌‌‌‌گويد: مقدادبن‌‌‌‌اسود برخاست و پرسيد: يا رسول اللَّه، (منظور شما از) اين خانه‌‌‌‌ى آرامش چيست؟
 فرمودند: «خانه‌‌‌‌ى رسيدن و بريدن (پيوندها و جدايى‌‌‌‌ها). آن‌‌‌‌گاه كه فتنه‌‌‌‌ها چونان پاره‌‌‌‌هاى شب تاريك شما را فراگرفت، به قرآن پناه بريد.»
پس معلوم مى‌‌‌‌شود آن‌‌‌‌ها كه خانه‌‌‌‌ى موقّت دنيا را تزيين مى‌‌‌‌كنند و به جمع مال و منال مى‌‌‌‌پردازند، عاقل نيستند و آن دو بزرگوار را به عنوان اُسوه قبول ندارند و عملاً امّت رسول اكرم‌‌‌‌صلى الله عليه وآله وسلم‌‌‌‌و شيعه‌‌‌‌ى مرتضى على‌‌‌‌عليه السلام‌‌‌‌نيستند. حسّاسيّت مطلب زمانى بيش‌‌‌‌تر است كه شخص مربّى و معلّم دچار اين ديوانه‌‌‌‌بازى‌‌‌‌ها شود و بر اين خانه‌‌‌‌ى ويران و متعلّقات آن دل بندد و مست و والهِ دنيا گردد و از مسير اصلى تربيت و تزكيه‌‌‌‌ى خود و ديگران دور شود!
پيامبر اكرم‌‌‌‌صلى الله عليه وآله وسلم‌‌‌‌فرمودند:
«حُبُّ الدُّنْيا رَأْسُ كُلِّ خَطيئَة. » (۷۴)
«دنيادوستى آغاز هر بدى است. »
زندگى مربّى بايد نسبت به مردم ديگر فرق كند. او بايد چونان استاد روزبه باشد كه در منزلى بسيار ساده مى‌‌‌‌زيست.
 مرحوم حاج مقدّس، آن مرد بزرگ و مربّى عظيم‌‌‌‌الشّأن، در يك اتاق زندگى مى‌‌‌‌كرد كه نيمى از آن روزنامه و نيم ديگر آن گليم بود و مى‌‌‌‌فرمود: بهتر از اين گوشه پادشاه ندارد و وقتى دراز مى‌‌‌‌كشيد، آن‌‌‌‌قدر آرام و راحت بود كه بلافاصله به خواب عميق فرومى‌‌‌‌رفت.
شما بايد مراقب باشيد كه از صف‌‌‌‌كشيدن پدران دانش‌‌‌‌آموزان براى ثبت‌‌‌‌نام فرزندانشان، مست قدرت و فريفته‌‌‌‌ى غرور نشويد كه اين مستى‌‌‌‌ها از مستى مى بدتر است.
خويشـتن را گم مكن؛ يـاوه مـكوش
 كـه تـو آن هـوشىّ و باقى هوش‌‌‌‌پوش
خمـر تنها نيـسـت سرمستىّ هـوش
 هر چه شهْوانى‌‌‌‌ست بندد چشم و گوش
آن بليس از خمر خـوردن دور بـود
مـسـت بـود او از تتكـبّـر وز جُـحــود
مست آن باشد كه بيند آن‌‌‌‌چه نيست
زر نـمـايد آن‌‌‌‌چـه مـسّ و آهـنى‌‌‌‌ست
 در چنين روزگار پرهياهو و پرنيرنگ و فريب، چه بايد كرد؟ پيامبر اكرم‌‌‌‌صلى الله عليه وآله وسلم‌‌‌‌فرمودند:
«فَإذَا الْتَبَسَتْ عَلَيْكُمُ الْفِتَنُ كَقِطَعِ اللَّيْلِ الْمُظْلِمِ فَعَلَيْكُمْ بِالْقُرْآن. » (۷۵)
«هنگامى كه فتنه‌‌‌‌ها چون پاره‌‌‌‌هاى تاريك شبانگاهى شما را فرا گرفت، به قرآن پناه بريد. »
قرآن مى‌‌‌‌فرمايد:
«وَ أْتوا الْبُيوتَ مِنْ أبْوابِها » (۷۶)
«به خانه‌‌‌‌ها، از درهاى آن‌‌‌‌ها وارد شويد. »
 اين يعنى هر كارى راه درست و صحيحى دارد و هر كارى را بايد از راه خودش اقدام كرد.
 پيامبر اكرم‌‌‌‌صلى الله عليه وآله وسلم‌‌‌‌براى كسب اطّلاعات جنگى، به چادر فرماندهى ابوسفيان مأمور مخفى فرستاد و به شعار »خدا با ماست« اكتفا نكرد و كارها و مشورت‌‌‌‌هاى لازم را انجام داد. ما هم كه معلّم و مربّى هستيم بايد در امر تربيت از راه‌‌‌‌هاى تجربه‌‌‌‌شده وارد شويم تا در شاگردان اثربخش باشيم و ضمن آن‌‌‌‌كه خود عامل هستيم، از راه‌‌‌‌هاى صحيح و عملى، ارزش‌‌‌‌ها و بينش‌‌‌‌ها را به كودكان و نوجوانان منتقل سازيم وگرنه خانه را از درِ آن وارد نشده‌‌‌‌ايم و كار را از راهش شروع نكرده‌‌‌‌ايم.