قالَ أبوعَبدِاللَّه‌‌‌‌عليه السلام:
«فَضْلُ كافِلِ يَتيمِ آلِ‌‌‌‌مُحَمَّدٍ المُنْقَطِعِ عَنْ مَواليهِ النّاشِبِ في رُتْبَةِ الْجَهْل يُخْرِجُهُ مِنْ جَهْلِهِ وَ يوضِحُ لَهُ مَا اشْتَبَهَ عَلَيْه عَلى فَضْلِ كافِلِ يَتيمٍ يُطْعِمُهُ وَ يَسْقيه كَفَضْلِ الشَّمْسِ عَلَى السُّها.» (۵۷)
 «برترى آن‌‌‌‌كس كه عهده‌‌‌‌دار سرپرستى يتيمى از خاندان پيامبر(عليهم السلام) شود كه از سرپرستان (واقعى) خود جدا و در موقعيّت نادانى گرفتار شده است و او را از نادانى برهاند و آن‌‌‌‌چه را بر او مشتبه شده برايش روشن كند، بر سرپرست نان و آب يك يتيم ( پدر از دست داده ) مانند برترى خورشيد است بر ستاره‌‌‌‌ى (كم‌‌‌‌فروغ) سُها. »
 اعمال آدمى تابع افكار اوست. مكاتبِ باطل، افكارِ جوانان را عوض مى‌‌‌‌كنند. آن‌‌‌‌گاه آنان بر حسب اعتقادات خويش، عمل خواهند كرد. برخى از آن‌‌‌‌ها شيعه را مشرك و كشتن او را واجب مى‌‌‌‌دانند! لذا آن جوان به دام‌‌‌‌افتاده‌‌‌‌ى منحرف چه بسا به قتل پدر و مادر و بستگان خود دست بزند تا به خيال خود اهل بهشت شود!
 پس بايد به فكر جوانان و نوجوانان بود. ضمن آشناكردن آنان با مسائل دينى و اعتقادىِ اسلام، بايد عقايد انحرافى را نيز به آنان گفت تا هم منحرف نشوند و هم ديگران را نجات دهند. برترى چنين مربّيانى كه عهده‌‌‌‌دار سرپرستى يتيم‌‌‌‌هاى آل‌‌‌‌محمّدند نسبت به كسى‌‌‌‌كه يتيمى را پرستارى و رسيدگى مى‌‌‌‌كند، مانند برترى خورشيد است نسبت به ستاره‌‌‌‌اى كم‌‌‌‌نور.