قالَ الباقرُعليه السلام:
«مَنْ عَلَّمَ بابَ هُدىً فَلَهُ مِثْلُ أجْرِ مَنْ عَمِلَ بِه. » (۶۵)
«هر كس نكته‌‌‌‌اى از هدايت را به ديگرى بياموزد كه او به آن عمل كند، مثل ثواب او را خواهد داشت. »
بذر تربيت هميشه فوراً بارور نمى‌‌‌‌شود. چه‌‌‌‌بسا نكته‌‌‌‌اى سال‌‌‌‌ها بعد، در موقعيّت مناسب ثمر دهد. گاهى نيز شنونده خودش توفيقِ عمل پيدا نمى‌‌‌‌كند؛ ولى مطلبى را كه فراگرفته است به كسى‌‌‌‌كه قابل و لايق است مى‌‌‌‌رساند.
پيامبر اكرم‌‌‌‌صلى الله عليه وآله وسلم:
«فَرُبَّ حامِلِ فِقْهٍ لَيْسَ بِفَقيه وَ رُبَّ حامِلِ فِقْهٍ إلى مَنْ هُوَ أفْقَهُ مِنْه. » (۶۶)
«چه بسا حامل دانشى كه دانشمند نيست و چه بسا حامل دانشى كه آن را به دانشمندتر از خود منتقل مى‌‌‌‌كند. »
به‌‌‌‌هر حال، تربيت موجى است كه مستهلك نمى‌‌‌‌شود.
قالَ رسولُ اللَّه‌‌‌‌صلى الله عليه وآله وسلم:
«الْأمَلُ رَحْمَةٌ لِأُمَّتي وَ لَوْلَا الْأمَلُ ما رَضَعَتْ والِدَةٌ وَلَدَها وَ لا غَرَسَ غارِسٌ شَجَراً. » (۶۷)
«اميد، رحمتى است براى امّت من. اگر اميد نبود، نه مادرى به فرزندش شير مى‌‌‌‌داد و نه باغبانى نهالى مى‌‌‌‌كاشت. »
 مربّيان بايد با ذوق و شوق و اميدوارى به فعّاليّت بپردازند. بعضى ممكن است به خاطر مسائل روز و تهاجمات فرهنگى دشمن، دچار نااميدى و كم‌‌‌‌رغبتى در كار شوند. بايد به همه‌‌‌‌ى آن عزيزان و مربّيان جوان يادآورى كرد كه تربيتِ واقعى به وقتِ خود، كارساز و اثربخش خواهد بود؛ به شرطى كه شرايط لازم اعمال گردد.