قالَ عَليّ‌‌‌‌عليه السلام:
«إنَّ الْوَعْظَ الَّذي لايَمُجُّهُ سَمْعٌ وَ لايَعْدِلُهُ نَفْعٌ ما سَكَتَ عَنْهُ لِسانُ الْقَولِ وَ نَطَقَ بِهِ لِسانُ الْفِعْل.» (۴۵)
«پند و نصيحتى كه هيچ گوشى آن را رد نمى‌‌‌‌كند و هيچ سودى با آن برابرى نمى‌‌‌‌كند، موعظه‌‌‌‌اى است كه نه از زبان، كه از عمل برآيد. »
در واقع اين شيوه‌‌‌‌ى همه‌‌‌‌ى معصومين‌‌‌‌عليهم السلام‌‌‌‌است كه مواعظ و نصايح را نه با زبان گفتار كه با زبان كردار ابلاغ مى‌‌‌‌فرمودند.
بنابراين، مربّيان و معلّمان بايد به آن‌‌‌‌چه مى‌‌‌‌گويند خود عامل باشند تا بتوانند در دانش‌‌‌‌آموزان اثر بگذارند وگرنه تلاش آن‌‌‌‌ها هم‌‌‌‌چون آب در هاون كوبيدن است.