در قرآن مى‌‌‌‌خوانيم:
«وَ قالَ الرَّسولُ يا رَبِّ إنَّ قَومِي اتَّخَذوا هذَا الْقُرآنَ مَهْجوراً » (۱۰)
«پيامبر گفت: پروردگارا! امّت من اين قرآن را مهجور قرار دادند. »
مهجور نبودن قرآن چيست؟ آيا به اين است كه مرتّب قرآن بخوانيم يا بايد به قرآن معتقد شويم و به فرموده‌‌‌‌هاى آن عمل كنيم؟
قرآن بايد در تمام ابعاد زندگى مادّى و معنوى ما حضور داشته باشد. حافظ قرآن‌‌‌‌بودن، ولى به آن عامل نبودن، همان مهجورداشتن قرآن است.
قرآن هدايت متّقين است. پيشواى پرهيزگاران حضرت علىّ‌‌‌‌بن ابى‌‌‌‌طالب‌‌‌‌عليه السلام‌‌‌‌متّقين را چنين معرّفى مى‌‌‌‌كند:
«لِلْمُتَّقي ثَلاثُ عَلاماتٍ: إخْلاصُ الْعَمَلِ، وَ قَصْرُ الْأمَل وَ اغْتِنامُ الْمُهَل. » (۱۱)
«پارسا سه نشانه دارد: كار را تنها براى خدا انجام مى‌‌‌‌دهد؛ آرزوهاى بلند ندارد؛ مهلت‌‌‌‌ها را غنيمت مى‌‌‌‌شمرد. »
 پيامبرصلى الله عليه وآله وسلم‌‌‌‌فرمود:
«إذا أصْبَحْتَ فَلاتُحَدِّثْ نَفْسَكَ بِالْمَساءِ وَ إذا أمْسَيْتَ فَلاتُحَدِّثْ نَفْسَكَ بِالصَّباح. » (۱۲)
«شب وعده‌‌‌‌ى صبح و صبح وعده‌‌‌‌ى شب را به خود مده. »
پس تا فرصت داريم، بايد مسائل اعتقادى و فكرى بچّه‌‌‌‌ها را تقويت كنيم؛ چون امروز در دنيا جنگ اعتقادى با شيعه بسيار شديد است.