مُعَلّى از صحابه‌‌‌‌ى امام صادق‌‌‌‌عليه السلام‌‌‌‌مى‌‌‌‌گويد: از آن حضرت پرسيدم: يك مسلمان نسبت به مسلمان ديگر چه وظيفه‌‌‌‌اى دارد؟ فرمودند:
«هفت حق به گردن هر مسلمان هست كه بايد نسبت به مسلمان ديگر رعايت كند. انجام همه‌‌‌‌ى آن‌‌‌‌ها واجب است و اگر در هر كدام سستى كند، از اطاعت و بندگى خدا خارج مى‌‌‌‌شود. »
 عرض كردم: آن وظايف كدام است؟ فرمودند:
« من نگران توام! مى‌‌‌‌ترسم بگويم و عمل نكنى! »
 عرض كردم: از خدا يارى مى‌‌‌‌خواهم كه همه‌‌‌‌ى نيروها از اوست. فرمودند:
«كم‌‌‌‌ترين حقّ برادر مسلمانت اين است كه هر چه براى خود مى‌‌‌‌پسندى، براى او هم بخواهى و هر چه بر خود روا نمى‌‌‌‌دارى، براى او نيز نخواهى.
 دومين وظيفه‌‌‌‌ى تو آن است كه او را به خشم نياورى و رضايت او را فراهم سازى و خواسته‌‌‌‌ى او را در صورت توان انجام دهى.
 سومين وظيفه آن است كه با جان و مال و زبان و دست و پاى خود، او را يارى كنى.
 چهارم آن‌‌‌‌كه راهنما و چشم و آيينه‌‌‌‌ى او باشى.
 پنجم آن‌‌‌‌كه نكند او گرسنه بماند و تو سير باشى يا او تشنه باشد و تو سيراب يا بى‌‌‌‌لباس باشد و تو پوشيده!
 ششم آن‌‌‌‌كه اگر تو خدمت‌‌‌‌كارى دارى و او ندارد، خدمت‌‌‌‌كارت را نزد او بفرستى تا غذايش را فراهم كند و لباسش را بشويد و بسترش را آماده سازد.
 هفتم آن‌‌‌‌كه سوگندش را بپذيرى و دعوتش را قبول كنى و در بيمارى عيادتش كنى و بعد از مرگ، در تشييع جنازه‌‌‌‌اش حاضر شوى و اگر به چيزى محتاج شد پيش از آن‌‌‌‌كه اظهار كند در رفع نياز او شتاب  كنى.
 اى معلّى! اگر به اين وظايف عمل كنى، حقّ دوستى را به‌‌‌‌جا آورده‌‌‌‌اى و پيوند برادرى ميان شما برقرار شده است. » (۱۸۱)