عَنِ الصّادقِ‌‌‌‌عليه السلام:
«اَلنّاسُ كُلُّهُمْ هالِكونَ إلّا الْعالِمون، وَ الْعالِمونَ كُلُّهُمْ هالِكونَ إلّا الْعامِلون، وَ الْعامِلونَ كُلُّهُمْ هالِكونَ إلّا الْمُخْلِصون، وَ الْمُخْلِصونَ عَلى خَطَرٍ عَظيم. » (۱۶۷)
« همه‌‌‌‌ى مردم در هلاكت‌‌‌‌اند؛ جز عالمان. همه‌‌‌‌ى عالمان نيز در هلاكت‌‌‌‌اند؛ جز عمل‌‌‌‌كنندگان. آن‌‌‌‌ها نيز همه در هلاكت‌‌‌‌اند؛ جز اخلاص‌‌‌‌ورزان و اينان در جايگاه حسّاس و خطيرى قرار دارند. »
 خطر يعنى امر خطير و بزرگ. در بين ميلياردها انسان كه همه هالك‌‌‌‌اند چند تا مخلص سراغ داريد؟ فقط آنان زنده‌‌‌‌ى واقعى‌‌‌‌اند.
 خصوصيّات اين انسان‌‌‌‌هاى مخلص چيست تا آن‌‌‌‌ها را بشناسيم و مثل آن‌‌‌‌ها شويم؟ اخلاص به ريش و انگشتر و مدرك و پُست و مقام نيست. مرحوم روزبه در زمان ما از اين علماى عامل و مخلص بود. اين راز و رمز را بايد يافت؛ باقى هر چه هست اتلاف عمر و هلاكت است. روزبه از خود بيرون آمده بود و هر چه مى‌‌‌‌كرد مخلصاً لوجه اللَّه بود؛ يعنى فقط به‌‌‌‌خاطر رضاى خدا قدم برمى‌‌‌‌داشت؛ نه براى رضاى مردم. آن‌‌‌‌جا كه رضاى غير خدا آمد، اخلاص از بين مى‌‌‌‌رود.
 اخلاص يعنى كار را براى خالق انجام دهيم؛ هرچند گرفتار تهمت و افترا شويم.
 آيا اين اخلاص در وجود ما به‌‌‌‌عنوان مديران و مسؤولان مدارس وجود دارد؟ آيا ما در بين خودمان، ملاحظه‌‌‌‌ى يك‌‌‌‌ديگر را نمى‌‌‌‌كنيم و حرف‌‌‌‌هاى حق را نمى‌‌‌‌پوشانيم؟ آيا ما با هم سياسى‌‌‌‌گونه برخورد نمى‌‌‌‌كنيم؟ چه كنيم تا فارغ‌‌‌‌التّحصيلان ما جزو اين گروه خطير باشند؟ آيا فارغ‌‌‌‌التّحصيلان ما اين‌‌‌‌گونه‌‌‌‌اند يا بعضاً داراى فساد اخلاق و رفتار هستند؟ چرا برخى از آن‌‌‌‌ها بعد از ۱۲ سال كار پُرهزينه‌‌‌‌ى انسانى و مادّى، آن‌‌‌‌گونه كه ما مى‌‌‌‌خواهيم نمى‌‌‌‌شوند؟
 واقعاً آقايان براى اين مسأله‌‌‌‌ى اساسى، ساعت‌‌‌‌ها و هفته‌‌‌‌ها فكر كنيد. نكند ما هم مشمول آيه‌‌‌‌ى شريفه‌‌‌‌ى: « قُلْ: هَلْ نُنَبِّئُكُمْ بِالْأخْسَرينَ أعْمالاً… » (۱۶۸) باشيم و دنيا و آخرت ما خراب شود! اگر ما به هدفمان كه تربيت انسان‌‌‌‌هاى متديّن و بافضيلت بود نرسيم، به‌‌‌‌راستى دچار بزرگ‌‌‌‌ترين خسران مادّى و معنوى شده‌‌‌‌ايم. نظريّات خود را در اين‌‌‌‌باره بدون رودربايستى بگوييد تا مرض را بهتر بشناسيم و آن را مداوا كنيم. چرا بعضى از بچّه‌‌‌‌هاى ما بعد از دبيرستان هويّت دينى كم‌‌‌‌رنگ دارند و در برابر فرهنگ‌‌‌‌هاى ديگر زود رنگ مى‌‌‌‌بازند؟ روى اين فكر و چاره‌‌‌‌انديشى كنيد و به فرموده‌‌‌‌ى حضرت امام حسين‌‌‌‌عليه السلام:
 «وَ لاتَحْتَسِبوا بِمَعْروفٍ لَمْ تَعْجَلوا. » (۱۶۹)
«كار نيكى را كه در انجام آن شتاب نمى‌‌‌‌كنيد به حساب نياوريد ».
 شتاب كنيد و آن را جدّى بگيريد؛ چون هدف و آرمان ما اين است كه فارغ‌‌‌‌التّحصيلان ما هويّت دينى داشته باشند و در برابر طوفان‌‌‌‌ها و تهاجمات فرهنگى، تكان نخورند و ديگران را هم نجات دهند. تا از خود بيرون نياييد، هيچ كارى نمى‌‌‌‌توانيد بكنيد.
 آن سال‌‌‌‌ها كه بعضى‌‌‌‌ها بين مرحوم روزبه و بنده احساس اختلاف مى‌‌‌‌كردند، عدّه‌‌‌‌اى هم‌‌‌‌راه مرحوم روزبه به منزل ما آمدند. بنده به محض اين‌‌‌‌كه مرحوم روزبه را ديدم جلو رفتم و دست ايشان را بوسيدم. هم‌‌‌‌چنين وقتى فارغ‌‌‌‌التّحصيلان آن سال هم‌‌‌‌راه مرحوم روزبه براى عقد اخوّت منزل ما آمدند، بنده ايشان را كنار خود نشاندم و دست در دست او با ديگران عقد اخوّت خوانديم.