قالَ الباقرُعليه السلام‌‌‌‌‌لجابرٍ الجُعْفيِّ:
«وَ اعْلَمْ بِأ نَّكَ لاتَكونُ لَنا وَلِيّاً حَتّى لَوِ اجْتَمَعَ عَلَيْكَ أهْلُ مِصْرِكَ وَ قالوا: إنَّكَ رَجُلٌ سَوْءٍ لَمْ يَحْزُنْكَ ذلِك، وَ لَوْ قالوا: إنَّكَ رَجُلٌ صالِحٌ لَمْ يَسُرَّكَ ذلِكَ، وَ لكِنِ اعْرِضْ نَفْسَكَ عَلى ما في كِتابِ اللَّه فَإنْ كُنْتَ سالِكاً سَبيلَه، زاهِداً في تَزْهيدِه، راغِباً في تَرْغيبِه، خائفاً مِنْ تَخْويفِه فَاثْبُت وَ أبْشِرْ فَإنَّهُ لايَضُرُّكَ ما قيل فيكَ، و إن كُنْتَ مُبائِناً لِلْقُرآن فَماذَا الَّذي يَغُرُّكَ مِنْ نَفْسِكَ؟» (۳۵)
حضرت امام باقرعليه السلام‌‌‌‌‌به جابر جُعفى فرمودند:
«اگر مى‌‌‌‌‌خواهى در زمره‌‌‌‌‌ى اهل ولايت و دوستى ما باشى، بايد )تحسين و تكذيب مردم در نظرت يك‌‌‌‌‌سان باشد؛ يعنى( اگر همه‌‌‌‌‌ى مردم تو را مردى بدكار بدانند، ناراحت نشوى و چنان‌‌‌‌‌چه همه تو را انسان شايسته‌‌‌‌‌اى بشمارند، شادمان نگردى؛ بلكه بايد خود را با محك قرآن بسنجى. اگر در راه قرآن گام برمى‌‌‌‌‌دارى و از آن‌‌‌‌‌چه منع كرده، روى‌‌‌‌‌گردان‌‌‌‌‌اى و آن‌‌‌‌‌چه را فرمان داده، اطاعت مى‌‌‌‌‌كنى و از آن‌‌‌‌‌چه ترسانده، بيمناك‌‌‌‌‌اى، پس بشارت بر تو باد. در اين راه ثابت‌‌‌‌‌قدم باش و بدان كه گفتار مردم هيچ زيانى به تو نخواهد رساند؛ امّا اگر خود را در مسيرى مخالف قرآن مى‌‌‌‌‌يابى، ديگر چرا خود را )با تحسين مردم( فريب مى‌‌‌‌‌دهى؟»