« وَ قالَ الرَّسولُ: يا رَبِّ إنَّ قَوْمِي اتَّخَذوا هذَا الْقُرْآنَ مَهْجوراً» (۱۹۰)
 «پيامبر اكرم‌‌‌‌صلى الله عليه وآله وسلم)خواهد( گفت: پروردگارا، امّت من اين قرآن را مهجور گذاشتند. »
 مهجوربودن قرآن يعنى مطرح‌‌‌‌نبودن قرآن در مسائل عملى زندگى. چه بسا امّتِ آن‌‌‌‌بزرگوار قرآن را زياد مى‌‌‌‌خوانند و زياد حفظ مى‌‌‌‌كنند و مسابقات حفظ قرآن مى‌‌‌‌گذارند؛ ولى از روح قرآن و عمل به دستورات قرآن بسيار فاصله دارند. مهجورنبودن قرآن به اين است كه اين كتاب سرلوحه‌‌‌‌ى تمام اعمال و افكار و برنامه‌‌‌‌هاى زندگى ما باشد. وظيفه‌‌‌‌ى شما در مدارس، قرآنى تربيت‌‌‌‌كردن است؛ نه فقط حافظ و قارى قرآن پرورش‌‌‌‌دادن. صحيح خواندنِ قرآن هدف و توقّفگاه نيست. دانش‌‌‌‌آموزان را نبايد در پيچ و خم‌‌‌‌هاى قواعد تجويد و قرائت گرفتار ساخت تا از قرآن زده شوند؛ بلكه بايد به‌‌‌‌گونه‌‌‌‌اى آموزش داد كه پس از پايان دبيرستان، بتوانند قرآن را صحيح و روان بخوانند و معناى آن را بفهمند و در آيات تدبّر كنند و مهم‌‌‌‌تر از همه، به دستورهاى اخلاقى و حيات‌‌‌‌بخش آن عامل باشند. در تمام اين مراحل، بايد به ذوق و شوق بچّه‌‌‌‌ها توجّه داشت و از بهترين و علمى‌‌‌‌ترين روش‌‌‌‌ها استفاده كرد. متأسّفانه در بعضى مدارس هنوز روش‌‌‌‌هاى غيراصولى آموزشِ قرآن عمل مى‌‌‌‌شود و اين سبب شده كه دانش‌‌‌‌آموزان به كتاب آسمانى بى‌‌‌‌علاقه شوند.
 قطعاً معلّمِ چنين بچّه‌‌‌‌هايى دوست داشته است آن‌‌‌‌ها قرآن ياد بگيرند؛ ولى چون روش او غيرعلمى بوده است، بچّه‌‌‌‌ها به قرآن بى‌‌‌‌علاقه شده‌‌‌‌اند! آموزشِ قرآن بايد توأم با لطف و زيبايى باشد و هيچ‌‌‌‌گونه فشار و تحميل به شاگردان وارد نكند.
 آقايان! روى تعليم و تربيت دينى خيلى دقّت داشته باشيد و سليقه‌‌‌‌ها و روش‌‌‌‌هاى غيرعلمى را پياده نكنيد و روى اين مسأله فكر كنيد كه چگونه مى‌‌‌‌توان بچّه‌‌‌‌ها را قرآنى تربيت كرد؛ نه قرآن‌‌‌‌خوان. در اين مورد، همان‌‌‌‌گونه تلاش كنيد كه براى سلامتى فرزندان مريض خود اقدام مى‌‌‌‌كنيد.