قالَ رَسولُ اللَّه‌‌‌‌صلى الله عليه وآله وسلم:
«أنا وَ كافِلُ الْيَتيمِ كَهاتَيْنِ فِي الْجَنَّة » (۱۲۱)
«من و سرپرست يتيم، در بهشت، مانند اين دو انگشت، كنار هم‌‌‌‌ايم. »
 قالَ الصّادقُ‌‌‌‌عليه السلام:
«إذا بَكَى الْيَتيمُ اهْتَزَّ لَهُ الْعَرش. » (۱۲۲)
«چون يتيم گريه كند، عرش الاهى مى‌‌‌‌لرزد. »
رسول اكرم‌‌‌‌صلى الله عليه وآله وسلم‌‌‌‌در برابر ايتام چه مى‌‌‌‌كردند؟ آيا ايشان دارالأيتام تأسيس كردند؟ آن‌‌‌‌حضرت بچّه‌‌‌‌هاى يتيم را بين خانواده‌‌‌‌هاى مسلمان پخش و بداخلاق‌‌‌‌ترين آن‌‌‌‌ها را براى خود انتخاب مى‌‌‌‌كردند؛ به‌‌‌‌طورى كه هيچ بچّه‌‌‌‌ى يتيمى بى‌‌‌‌سرپرست نمى‌‌‌‌ماند و به خانواده‌‌‌‌ها براى پُركردن خلأهاى عاطفى و اشباع نيازهاى روحى يتيم‌‌‌‌ها توصيه مى‌‌‌‌فرمودند. يك بار يتيمى كه تحت كفالت آن‌‌‌‌حضرت بود از دنيا رفت. پيامبر مهربان به‌‌‌‌شدّت گريستند. همسرشان عرضه داشت: خوب، يتيم ديگرى به خانه مى‌‌‌‌آوريم. فرمودند: اين پسربچّه تندخو و ناهنجار بود و من در تربيت او زحمت بيش‌‌‌‌ترى مى‌‌‌‌كشيدم و اجر بيش‌‌‌‌ترى مى‌‌‌‌بردم.
در بعضى از پرورشگاه‌‌‌‌ها شخصيّت ايتام خُرد مى‌‌‌‌شود. تنها شكم آن‌‌‌‌ها را از غذا پُر مى‌‌‌‌كنند يا لباسى در شب‌‌‌‌هاى عيد به آنان مى‌‌‌‌پوشانند؛ امّا با نمايش آنان در مقابل مردم، آنان را خوار و حقير مى‌‌‌‌كنند؛ به‌‌‌‌طورى‌‌‌‌كه تا قبل از ورود به پرورشگاه فقط مشكل بى‌‌‌‌پدرى داشتند و حالا در پرورشگاه به ضعف شخصيّت و احساس فقدان هويّت دچار شده مشكلات عاطفى و اخلاقى و اجتماعى و تربيتى ديگر پيدا مى‌‌‌‌كنند.
براى مثال، افرادى غذاى مانده‌‌‌‌ى ميهمانى خود را به يتيم‌‌‌‌خانه‌‌‌‌ها مى‌‌‌‌دهند و چون شنيده‌‌‌‌اند كه هر كس به سر يتيم دست نوازشى بكشد، فرشتگان او را دعا مى‌‌‌‌كنند، به يتيم‌‌‌‌خانه‌‌‌‌ها مى‌‌‌‌آيند و مى‌‌‌‌خواهند به سر آن بچّه‌‌‌‌هاى بى‌‌‌‌نوا يك‌‌‌‌يك دست بكشند، توقّع هم دارند يتيم‌‌‌‌ها دست و پاى آنان را ببوسند! در قديم پرورشگاه‌‌‌‌هايى به اسامى ائمّه‌‌‌‌ى معصومين‌‌‌‌عليهم السلام بود كه شب‌‌‌‌هاى عيد، بچّه‌‌‌‌هاى يتيم را به صف مى‌‌‌‌كردند و آن‌‌‌‌ها را به بازار تهران و هَيئات مذهبى مى‌‌‌‌آوردند تا به صورت دسته‌‌‌‌جمعى اشعارى را بخوانند و احساسات مردم را براى دريافت كمك‌‌‌‌هاى مالى تحريك كنند؛ مانند اشعار زير:
يتيمى، درد بى‌‌‌‌درمانْ يتيمى!
يتـيمى، خوارىِ دورانْ يتيمى!
الاهى، طـفـل بـى بابا نباشد!
اگر باشد، در اين دنيا نباشد!
اين اشعار، هم‌‌‌‌راه با گريه و ناله‌‌‌‌ى كودكان و گاهى با حركات سوگوارانه خوانده مى‌‌‌‌شد!
كسى نيامد روش پيامبر اكرم‌‌‌‌صلى الله عليه وآله وسلم‌‌‌‌را احيا كند. مگر قرآن كريم نمى‌‌‌‌فرمايد: « لَقَدْ كانَ لَكُمْ في رَسولِ اللَّهِ أُسْوَةٌ حَسَنَة» (۱۲۳) روش پيامبر آن بود و روش مسلمانان امروز به تأسّى از غربيان اين؟!
مسأله‌‌‌‌ى مهم‌‌‌‌تر شناخت يتيم واقعى است. آيا يتيم تنها به فرزند پدرمرده اطلاق مى‌‌‌‌شود يا معناى آن وسيع‌‌‌‌تر است؟ طبق روايات، ايتام آل‌‌‌‌محمّد كسانى‌‌‌‌اند كه نسبت به معارف اهل‌‌‌‌بيت‌‌‌‌عليهم السلام‌‌‌‌محروم‌‌‌‌اند.