بسم ‏الله الرّحمان الرّحیم
فرزند عزیزم، سلامٌ علیکم
 اگر کسى گمان کند که بالاتر از شرح‏ صدر و داشتنِ روح بزرگ، نعمتى در دنیا هست، اشتباه کرده است؛ چرا؟ براى آن ‏که در زمان خود ما، طلبه‏ اى پُرظرفیّت – که سه شبانه روز غذا نخورده بود – یک قرآن پول قرض مى‏ کرد تا شام بخورد؛ وقتى مى‌‏فهمید که در حجره‏ ى مجاورش طلبه‏ ی دیگرى بى ‏شام است، پول را به او مى‌داد و در عین ‏حال خوش بود و گرم شور و عشق با محبوب؛ امّا فردِ کم‏ ظرفیّت اگر فرضاً یک روز چیزى براى ناهار نداشته باشد، خودکشى مى‏ کند! آیا با این نمونه‌‏ها، پُرظرفیّت ‏بودن بالاترین نعمت نیست؟
آرى، نشانه‏ ى یک انسان بزرگ این است که در همه حال یکسان باشد؛ یعنى روزى که مثلاً یک میلیون تومان سود مى‏کند، با روزى که همین مقدار ضرر مى‏ کند، فرقى در حالش پیدا نشود. مسلّماً اگر سود و زیان در نظر انسان یکى نشود و روزى که این مقدار را به دست مى‏ آورد شاد شود، روزى که ضرر مى‏کند، متأثّر خواهد شد؛ ولى انسان پُرظرفیّت در همه حال یکسان است. شخصى مى‏ گفت: من شصت سال با مرحوم آقاى بروجردى معاشر بودم؛ اصلاً حوادث در ایشان اثر نمى‏ کرد!
امیرالمؤمنین علیه ‏السّلام فرمود : «خداوندِ عالَم ، زهد را در دو کلمه از قرآن جمع کرده است: لِکَیْلا تَأْسَوا عَلى ما فاتَکُمْ وَ لاتَفْرَحوا بِما آتاکُمْ»[۱] (بر آن‏چه از دست شما رود، افسوس نخورید و براى آن‏چه به دست شما آید، شاد نشوید.) آرى، گفتن این مطالب آسان ولى پیاده ‏کردنش خیلى مشکل است.
امّا اگر مى‏‌خواهى در آینده به مردم خدمت کنى و فرزندانى جسماً و روحاً سالم تحویل جامعه بدهى که وجودشان منشأ اثر باشد بر فرض که خودت هم این روحیّه را داشته باشى کافى نیست؛ بلکه باید همسرت هم این‏ طور باشد و روحیّه‏ ى او را چنان بسازى که همه‏ ى دنیا در نظرش یک مشت خاکستر شود. آن ‏وقت است که شما مى‌توانید در زندگى موفّق شوید و کارهاى بزرگ انجام دهید و انسان‏هایى را تربیت کنید و از عمر خودتان نتیجه بگیرید.
خدا نگه‌‏دارت باد
۱۰/۹/۶۴

[۱] . حدید (۵۷): ۲۳٫