بسم‌‌اللَّه الرّحمان الرّحيم
 نور چشم گرامى، « رَحِمَ اللَّهُ امْرءً عَرَفَ قَدْرَه وَ لَمْ يَتَعَدَّ طَوْرَه ». اين جمله فرمايش مولا سلام‌‌اللَّه‌‌عليه است كه اگر راه‌‌نماى ما بود، وضع ما غير از اين بود. اين كلام انسان را در شؤون مختلف زندگى هدايت می‌‌كند؛ زيرا نه‌‌تنها در زياده‌‌روی‌‌ها جلوگير آدمى است؛ بلكه در كم‌‌روی‌‌ها هم  راه او را معيّن می‌‌كند.
بنابراين، بايد هميشه مواظب قدرت و توانايى خود باشيم و نگذاريم كار بر ما مسلّط باشد )دقّت( و از طرفى وجود خودمان را تعطيل نكنيم و بيهوده وقت را تلف نكنيم و حتّى يك لحظه را به عبث هدر ندهيم.
 جمله‌‌ « لَمْ يَتَعَدَّ طَوْرَه » خيلى حسّاس است و با يك نظر دقيق، جلوگير همه‌‌ى خلاف‌هاى آدمى است. كسى كه می‌‌داند موجودى است ضعيف و ناتوان و هميشه دست عجزش به پيشگاه حق دراز است، امكان ندارد خلافى انجام دهد؛ بلكه دائماً در حال بندگى و عبوديّت است. آرى، آدمِ ضعيفِ عاجزى كه مالك نفع و ضرر خود نيست، چه‌‌طور ممكن است با قدرت بی‌‌انتها بجنگد؟! علّت اين مخالفت‌ها و ناروايی‌‌ها آن است كه از حدّ خود تجاوز می‌‌كنيم و گمان می‌‌كنيم كه چيزى هستيم! عجبا! يك بشر عاجز چگونه ممكن است اين‌‌قدر اشتباه كند و فقط خود را ببيند و در نتيجه با خدا مخالفت كند؟!
 يكى از بزرگان می‌‌فرمودند: علّت آن كه به اين مرحله رسيده‌‌ام آن است كه خود را از هر موجودى پست‌‌تر دانستم و اسم بزرگان را به عظمت بردم.
 عزيزم، سعى بفرماييد دائماً اين جمله در مقابل شما جلوه‌‌گر باشد و در اعماق روح اثر بگذارد. عدّه‌‌اى از مردم نتوانستند قدرت خود را درك كنند و بی‌‌رويّه قدم‌هايى برداشتند كه به ضرر خودشان و خانواده و پدر و مادرشان تمام شد. اى كاش فكر خودمان را شبيه فكر پيشوايانمان كرده بوديم و از اين گونه كلمات استفاده می‌‌كرديم و فقط به خواندن و حفظكردن اين كلمات قانع نبوديم!
آرى، « خدا رحمت كند كسى را كه قيمت خود را بداند و از آن‌‌چه هست تجاوز نكند. »
تو را به خدا می‌‌سپارم.
۱۷/۳/۵۱