بسم‌‌اللَّه الرّحمان الرّحيم
 كتابى براى محمّدحسن فرستاده بوديد؛ به ايشان ندادم تا كتاب ديگرى هم براى محمّدمهدى بفرستيد؛ بعداً يك‌‌دفعه به هر دو بدهم.
نيروها محدود است و خلأها زياد. بايد سعى كنيم نيروى خود را در محلّى بی‌‌ارزش يا بی‌‌جا مصرف نكنيم؛ يعنى اگر از رفقا روزى ۵۰ ريال جمع كنيد و يك خانواده‌‌ى فقير را در شيراز اداره و تأمين كنيد، بسيار كار خوبى است؛ ولى هيچ‌‌وقت اين كار را نمی‌‌كنيد. دليلش بی‌‌دينى و بی‌‌عاطفگى شما نيست؛ بلكه می‌‌گوييد: با نيروى محدودم، فعلاً وظيفه‌‌ى من چيز ديگرى است. عزيزم، كمك‌هاى درسى شما به دانش‌‌آموزان ضعيف به همين دليل اگر كوچك‌‌ترين وقفه در تحصيل شما ايجاد كند براى شما جايز نيست.
 دقّت كنيد. عدّه‌‌ى زيادى از مسلمان‌ها در راه ماندند. بعضى اسير و گرفتار مسائل شهوى شدند و عدّه‌‌اى، در نتيجه‌‌ى عدم توجّه و عدم تشخيص مصداق، به ظواهر دينى پرداختند و از رسيدن به قلّه‌‌ى انسانيّت محروم گشتند.
 حقير از وضع آن‌‌جا مطّلع‌‌ام. دانش‌‌آموزى كه هفته‌‌اى فقط چند ساعت با شما درس می‌‌خواند و بقيّه را تحت تأثير معلّمين و خانواده و اجتماع كثيف است، چه نتيجه‌‌اى می‌‌برد؟ البتّه نتيجه می‌‌برد؛ ولى ارزش ندارد كه نيرويى مانند نيروى شما را صرف كند! با خواست خداوند عالم، اگر شما داراى مدركى علمى شويد، به دست شما ممكن است مؤسّسه‌‌اى به وجود آيد كه هزارها مثل شما در آن تربيت شوند؛ چون در محيطى صالح، افرادى را از دامن مادران می‌‌گيريد و زحمت شما بی‌‌نتيجه يا كم‌‌نتيجه نمی‌‌ماند. خلاصه آن كه با نيروى فكرى و مزاجىِ محدودى كه داريد، بايد سعى كنيد حدّ اكثرِ استفاده را به اسلام برسانيد؛ آن هم نه حالا؛ بلكه در آينده!! ( دقّت كنيد )
 مجبورم بگويم: اگر خداى ناكرده براى خوش‌‌آمد كسى كار كنيد، بی‌‌اجر می‌‌مانيد؛ بلكه ريا و نوعى شرك است و نابود خواهيد شد.
 خواهش می‌‌كنم دو خطّ اخير را تجزيه و تحليل كنيد؛ البتّه در موقع آرامش. خدا نگه‌‌دارت باد!
۲/۱۱/۵۰