بسم‌‌اللَّه الرّحمان الرّحيم
 فرزند عزيزم، در نامه‌‌ى قبل درباره‌‌ى اين كه هركس بايد ارزش خود را بداند و بيش از قدرت بر خودش تحميل نكند، مطالبى نوشتم. اميد است كه تاكنون نامه رسيده باشد و با توجّه كامل مورد عمل واقع شود.
 بعضى از مسائل ممكن است به نظر جزئى بيايد؛ ولى به قيمت جسم و جان و دنيا و آخرت انسان تمام می‌‌شود. آرى، اين كه بيش از ظرفيّت، كار قبول كنيم، همان بی‌‌نظمی‌‌اى است كه ما را ذليل كرده است؛ در صورتى كه نظم، ديگران را به آقايى رسانده است. اروپايی‌‌ها دقيقه و ثانيه را حساب می‌‌كنند؛ ولى توصيه‌‌ى « وَ نَظْمِ أمْرِكُم »- با اين‌‌كه از پيشواى ماست ابداً در زندگى ما اثرى نكرده است.
 بارى، فراموش نشود كه فرمود: « وَ لَمْ يَتَعَدَّ طَوْرَه » ؛ يعنى انسان نبايد در خوراك، در ورزش، در تحصيل و… از حدّ خود تجاوز كند. انسانِ عاقل حقيقت‌‌بين است و با خيال زندگى نمی‌‌كند و تحت‌‌تأثير احساسات قرار نمی‌‌گيرد.
 روش ائمّه‌‌ى اطهارعليهم السلام‌‌بهترين سرمشق است. آن بزرگواران هيچ‌‌وقت احساسات را حاكم بر خودشان قرار ندادند و با اين كه دين آنان از دين همه‌‌ى مردم روى زمين قوی‌‌تر بود، جز با قوانين عقلى و حساب دقيق و سنجش نيروها، قدمى در زندگى برنداشتند. كسانى كه برخلاف اين شيوه‌‌ى عقلى و شرعى قدمى بردارند اگرچه ممكن است مردم آن‌ها را تحسين كنند فردا در حضور خاتم انبياصلى الله عليه وآله وسلم‌‌محاكمه خواهند شد كه: چرا نيروهاى خود را بيهوده هدر داديد؟
التماس دعا!