بسم‌‌اللَّه الرّحمان الرّحيم
 فرزند عزيزم، فرموده بوديد: رفيق ندارم. آرى، اگر روزنه‌‌اى از عالم غيب بر دل كسى باز شد، ديگر نمی‌‌تواند با ديگران مأنوس شود.
ما درِ خلوت به روى غير ببستيم
از همه باز آمديم و با تو نشستيم
خوشا به حال شما كه در سنّ جوانى به اين مرحله رسيده‌‌ايد كه نمی‌‌توانيد با غير او اُنس بگيريد! « اَلْاسْتيناسُ بِالنّاسِ عَلامَةُ الإْفْلاس » ؛ « اُنس‌‌جويى با مردم، نشانه‌‌ى فقر ( روح) است. »
مرغ كاو ناخورده است آب زُلال
اندر آب شور دارد پرّ و بال
 بنده هم در اين سن، همين‌‌طور بودم. سعى كنيد ساعات خلوتى با « او » داشته باشيد.