بسم‌‌اللَّه الرّحمان الرّحيم
 فرزند عزيزم، نامه‌‌ى شما رسيد. از سلامت حالتان كمال مسرّت روى داد.
 هركس حقايق ثابت عالم را منكر شود، می‌‌گويند: ديوانه است؛ يعنى اگر كسى اين را كه دو دو تا چهار تا می‌‌شود، رد كند، ديوانه‌‌اش می‌‌شناسند؛ ولى انكار فرضيّه، موجب نمی‌‌شود او را ديوانه بدانند.
 روشن‌‌ترين حقيقت عالم، ذات مقدّس حقّ است. اگر كسى اين ذات متعالى را درك نكند يا به دستورهاى او بی‌‌اعتنايى نمايد، در پيشگاه عقلا ديوانه محسوب می‌‌شود. امام صادق‌‌عليه السلام‌‌می‌‌فرمود: « اَ لْعَقْلُ ما عُبِدَ بِهِ الرَّحْمان وَ اكْتُسِبَ بِهِ الْجِنان »
 از نظر مردم كوته‌‌بين اين جمله معنى ندارد. می‌‌گويند: آيا اين ميليون‌ها نفر كه خدا را نمی‌‌شناسند يا موبه‌‌مو به فرمان‌هاى الاهى پای‌‌بند نيستند، ديوانه‌‌اند؟! به آن‌ها بايد گفت: آرى، ديوانگى استفاده نكردن از چراغ هدايتگر عقل است. هركس يكى از حقايق ثابت عالم را درك نكند ديوانه است و شما او را ديوانه می‌‌دانيد. چه حقيقتى از خدا روشن‌‌تر و چه واقعيّتى از اين كه او در تكاليفش فقط خير ما را می‌‌خواهد واضح‌‌تر؟ آيا اگر كسى اين‌ها را قولاً يا عملاً منكر شود، ديوانه و احمق نيست؟
به هر صورت، مواظب باشيد فريب دوره‌‌ى جوانى را نخوريد و از حضرت حق و انجام تكاليفش، لحظه‌‌اى غفلت نورزيد!
خدا نگه‌‌دار!
۱۷/۱۰/۵۱