بسم‏ اللَّه الرّحمان الرّحيم‏

 

فرزند عزيزم، فراموش نفرموديد كه: «هُمْ قَومٌ كانوا مِنْ أهلِ الدّنيا و ليسوا مَن أهلِها» چقدر لذّت بخش است كه در بين مردم باشيد و با آن‏ها نباشيد. بايزيد مى‏ گفت: چهل سال است مردم گمان مى‏ كنند با آنان حرف مى‏ زنم و معاشرت دارم و حال آن كه در همه‏ ى اين مدّت با او بودم.
با تو خاموشم ولى با ياد دوست‏
هر سر مويم زبانى ديگر است‏
هرگز وجود حاضر و غايب شنيده‏ اى‏؟
من در ميان جمع و دلم جاى ديگر است‏
اگر اين‏طور باشد تهران و شيراز و لندن و اروپا و آمريكا ندارد ولى برعكس گفتار آقاى… گاهى هم بايد تنها به بيابان برويد تا لذّت تنهایی را ببريد (البتّه نه هميشه).
گريزانم از آن از انجمن‏ها
كه در دل خلوتى با يار دارد
ما را هوس انجمنى نيست كه عشّاق‏
جز خلوت و در دل گله با يار نخواهد
خلاصه‏ ى مطلب اين كه مواظب جسم و روح خودت باشد و از او غفلت نكن‏
من مى‏ گذرم خموش و گم‏نام‏
آوازه‏ ى جاودانه از اوست‏
۲۷/۹/۴۹