بسم‌‌اللَّه‌‌الرّحمان‌‌الرّحيم
 جناب آقاى …
 سلامٌ عليكم. اميد است كه در هر حال، خداوند عالم يار و مددكارتان باشد.
 بايد بدانيد گرفتن مدرك تحصيلى و نظاير آن هدف يك انسان نيست. عموم مردم بدون توجّه به اين‌‌كه سعادت در چيست، آرزويى می‌‌كنند و بی‌‌اراده دنبالش می‌‌روند؛ مثلاً می‌‌بيند كه فلان آقا سال‌ها زحمت كشيده است تا خانه‌‌اى بزرگ و ماشينى با فلان خصوصيّت و… تهيّه كند؛ اين بيچاره هم بدون اين كه فكر كند كه آيا اين كار صحيح است كه آدمى عمر خود را براى اين مزخرفات هدر دهد همه‌‌ى عمر را تلف می‌‌كند و در پايان عمر تازه می‌‌فهمد كه چه كلاهى سرش رفته است! ثمره‌‌ى زندگی‌‌اش را ديگران می‌‌خورند و خود او در عالم بعد كه تا ابد در آن‌‌جا زندگى می‌‌كند در نهايت فقر و درماندگى بايد بماند.
 آدم عاقل كسى است كه بداند بايد چه چيز را آرزو كند؛ نه آن آدمى كه بی‌‌اراده چيزى را آرزو كند و بی‌‌اراده دنبال آن برود.
 عزيزم، جمله‌‌اى را كه برايت می‌‌نويسم در چهل سال قبل، از يكى از بزرگان ديدم. به دقّت بخوان و ساعت‌ها در آن فكر كن و آن را بنويس و هميشه در مقابل چشمت بگذار و اگر شخص قابلى را هم ديدى، به او هم بگو؛ شايد بتوانى يك نفر را از اين خواب گران بيدار كنى. جمله اين است:
 مردم گمان می‌‌كنند كه سعادت در رسيدن به آرزوهاست؛ ولى بايد بدانند كه ركن مهم نيك‌‌بختى آن است كه انسان بداند چه چيز را بايد آرزو كند.
 اگر در حالت آرامش در اين كلمات فكر كنى، مسير زندگی‌‌ات عوض می‌‌شود و شايد با خواست خداوند عالم، براى آينده مردى باشى كه بتوانى انسان‌هايى بسازى.
 ميليون‌ها بشر به دنيا می‌‌آيند و می‌‌روند و سرگرم زرد و سرخ دنيا و مزخرفات اين عالم‌‌اند و شايد در بين آن‌ها يكى دو نفر به هدف خلقت می‌‌رسند؛ تو آن يك نفر باش!
 تو را به خدا می‌‌سپارم. تو هم خود را به خدا بسپار و از او بخواه كه كمك‌‌ات كند تا مثل اين مردم اسير هوى و هوس نشوى.
                                             خدا نگه‌‌دارت باد!
                                                  ۵۹/۶/۲