بسم‌‌اللَّه الرّحمان الرّحيم
 فرزند عزيزم، نامه‌‌ى شما رسيد. از توفيق سركار بی‌‌نهايت مسرّت يافتم. اميدوارم خداوند عالم در همه‌‌حال يار و مددكارتان باشد.
 عزيزم، با روحيّه‌‌اى كه خداوند عالم به شما داده است، تحصيل علم بر شما واجب است و همان‌‌طور كه وقتى نماز واجب می‌‌شود، مقدّمه‌‌ى آن ( يعنى وضو ) هم واجب است، مقدّمه‌‌ى تحصيل علم هم كه حفظ سلامت است واجب خواهد شد.
 بنابراين، اگر می‌‌دانيد كه فرداى قيامت در حضور پروردگار، از كوچك و بزرگ اعمالتان سؤال خواهد شد و می‌‌پرسند: وقتى با توفيق در علم، می‌‌توانستى هزارها نفر را از بی‌‌دينى نجات دهى، چرا نجات ندادى، چه خواهيد گفت و چه خواهيد كرد؟
 مولى سلام‌‌اللَّه‌‌عليه فرمودند: « ما أخَذَ اللَّهُ عَلى أهْلِ الْجَهْلِ أنْ يَتَعَلَّموا حَتّى أخَذَ عَلى أهْلِ الْعِلْمِ أنْ يُعَلِّموا » ( پيش از آن كه به نادانان بگويند: چرا ياد نگرفتيد، به دانايان می‌‌گويند: چرا ياد نداديد؟)
 اگر كسى به اختيار خود كارى كند كه از دانايان نشود و نتيجتاً نادان‌ها، به واسطه‌‌ى نادانى خودشان، بی‌‌راهه بروند، آيا چون می‌‌توانست نگذارد اين جنايات به وجود آيد مسؤول نيست؟
از دعا فراموش‌‌ام نفرماييد.