بسم‌‌اللَّه‌‌الرّحمان‌‌الرّحيم
 جناب آقاى … دامَ عزّه
 سلامٌ عليكم؛ اميد است كه در پناه حضرت احديّت موفّق باشيد.
 عزيزم، فرموده بوديد راجع به ماندن خارج و برگشتن به ايران مطلبى عرض كنم. در اين‌‌قضيّه، هيچ‌‌كس غير از سركار نمی‌‌تواند نظر بدهد؛ چون هر دو جا را ديده‌‌ايد و مصالح و مفاسد هر دو را می‌‌دانيد. لذا با تأمّل و دقّت بيش‌‌تر تصميم بگيريد.
 آرى، سعى كنيد خستگى مانع تشخيص صحيح نشود و عاقبت كار را در نظر بگيريد. اگر قدرى تحمّل رنج بفرماييد ولى در آينده فرد مفيدى شويد بهتر است تا به‌‌واسطه‌‌ى فشارى كه الآن احساس می‌‌كنيد به ايران بياييد و بعداً متوجّه شويد كه اشتباه كرده‌‌ايد.
 برادرم، غربت و دورى از خانواده و… بر شما و خانم به‌‌طور غيرمستقيم اثر می‌‌گذارد و نمی‌‌گذارد واقع درك شود. مقدارى به خودتان التماس كنيد كه از حقيقت دور نشويد.
 مواظب باشيد كه إن‌‌شاءاللَّه- مسائل موهوم مانند خوش‌‌آمدن مردم و بدآمدنشان در شما اثر نكند.
 قالَ الصّادِقُ‌‌عليه السلام: « إنَّ حُبَّ الشَّرَفِ وَ الذِّكْرِ لايَكونانِ في قَلْبِ الْخائِفِ الرّاهِب » ؛ يعنى دوست‌‌داشتن اين‌‌كه مردم ما را شريف بدانند و زبان‌‌زد مردم باشيم، در قلب كسى كه از خدا بترسد نيست. ( دقّت )
 خيلى مواظب باشيد كه غير خدا را از قلب خارج كنيد كه اگر با خواست خداوندِ عالَم، اين حال آمد، همه‌‌ى مشكلات حل می‌‌شود و در كوره‌‌راه‌ها، انسان را هدايت خواهند كرد.
 اميدوارم خداوند عالم خير دنيا و آخرت را به جناب‌‌عالى و خانم عطا فرمايد و در همه‌‌ى مراحل زندگى پيروز باشيد.
ملتمس دعا
۲/۱/۶۶