بسم‌‌اللَّه‌‌الرّحمان‌‌الرّحيم
جناب آقاى … دامَ عزّه
سلامٌ عليكم؛ اميد است كه در پناه حضرت احديّت حالتان خوب باشد و در همه‌‌ى كارها موفّق و مؤيّد باشيد. سلامت سركار را از درگاه ايزد متعال خواستارم.
 فرموده بوديد چيزى بنويسم. عزيزم، معناى حيات و زندگى، منشأ اثر بودن است؛ يعنى اگر می‌‌گويند: فلانى زنده است، به معناى آن است كه آثار يك موجودِ زنده از او ظهور می‌‌كند: راه می‌‌رود، حرف می‌‌زند، می‌‌بيند، می‌‌شنود و… اگر اين آثار در او نبود، می‌‌گويند: مرده است.
 قلب آدمى و روح انسان هم همين طور است؛ يعنى اگر كارهايى كه از روح يك انسان زنده ( در كلمه‌‌ى انسان دقّت كنيد ) ساخته است انجام نگرفت، اين انسان روحش مرده است.
 حال بايد گفت: يك روح زنده چه آثارى دارد؟ آيا غير از درك و فهم چيز ديگرى هست؟ اگر كسى درك نداشت؛ يعنى واقع‌‌بين نبود، روح انسانی‌‌اش مرده و اگر واقع‌‌بين بود، زنده است.
 مولی عليه السلام‌‌درباره‌‌ى مرد حق می‌‌فرمايد: « قَدْ أحْيى قَلْبَه وَ أماتَ نَفْسَه. » ؛ « دلش را زنده نگه داشته و نَفْسِ خود را ميرانده است. »
 عزيزم، در اين پنج و نيم ميليارد انسان، چند دلِ زنده سراغ داريد؟! از خداوند عالم بخواهيد شما و خانم داراى دلِ زنده شويد. اين مطلب را خيلى با شرح و تفصيل و مثال براى خانم بفرماييد و سعى كنيد دل را زنده كنيد و امكان ندارد؛ مگر آن‌‌كه نفْس را بكشيد. آرى، ديو چو بيرون رود، فرشته درآيد.
خدا نگه‌‌دار !
۸/۵/۶۷