بسم‌‌اللَّه‌‌الرّحمان‌‌الرّحيم
 جناب آقاى …
 سلامٌ عليكم؛ اميد است كه در همه‌‌حال خوش و خرّم باشيد. مكتوب شريف رسيد. از سلامت سركار، كمال مسرّت روى داد. اميدوارم در هر حال مواظب انجام وظيفه‌‌ى خود باشيد.
 بارى، به اين جمله توجّه فرماييد و به‌‌طور مشروح و مفصّل براى خانم بيان كنيد. قالَ عَلِيّ‌‌عليه السلام: « شَتّانَ ما بَيْنَ عَمَلَيْن: عَمَلٌ تَذْهَبُ لَذَّتُهُ وَ تَبْقى تَبِعَتُه وَ عَمَلٌ تَذْهَبُ مَؤُونَتُهُ وَ يَبْقى أجْرُه. » ؛ « چه‌‌قدر فرق است ميان دو عمل: عملى كه لذّتش تمام می‌‌شود و روسياهی‌‌اش می‌‌ماند و عملى كه زحمتش تمام می‌‌شود و اجرش می‌‌ماند! »
 به خانم بگوييد: ممكن است كارى براى آدمى رنج داشته باشد؛ امّا چون ثمره و نتيجه‌‌ى عالى دارد آن عمل را انجام دهد.
 ما مسلمان‌‌ايم و بنده‌‌ايم و لحظه‌‌اى نبايد اين مطلب را فراموش كنيم. معناى بندگى فقط نمازخواندن و… نيست. اگر خداوند عالم و قرآن و امامان براى شما وظيفه و تكليفى را واجب كرده‌‌اند، اگر به‌‌واسطه‌‌ى وهْم‌ها ( دقّت! ) آن عمل را انجام ندهيم، فرداى قيامت روسياه خواهيم بود و گرفتار ضررهاى دنيوى هم خواهيم شد و نسل خود را نابود خواهيم كرد. با اين كار، در حقيقت خون هزارها و ميليون‌ها نفر كه ممكن بود در اين دنيا بيايند و از نعمت‌هاى الاهى بهره‌‌مند شوند، همه را از بين برده‌‌ايم! اگر تاكنون وظيفه‌‌ى خود را انجام نداده‌‌اند و حقير را يك پدر می‌‌دانند، به ايشان بفرماييد تقاضاى اين پدر را بپذيرند. خودتان هم در اين جمله‌‌ى مولى دقّت كنيد .
خداحافظ !
۱۴/۵/۶۶