سر کلاس، به علم و فضیلت و معنویّت ارزش مى‏‌دادیم و بینشِ شاگردان را بالا مى‏‌بردیم تا به‏ طور طبیعى از شهواتِ پَست دورى کنند.
« مَن کَرُمَتْ عَلَیْهِ نَفسُهُ هانَتْ عَلَیْهِ شَهَواتُه. »
«کسى که قیمت نفس خود را بداند، خواسته‌‏هاى نفسانى در نظرش بى‏‌ارزش مى‌‏شود.»
در کلاس دوم نظرى، کلمات مولاعلیه السلام ‏را که درباره ‏ى ارزش علم و صفات علماى ربّانى به کمیل فرمودند توضیح مى‌‏دادیم و در همه‏‌ى سال‏ها با بیانِ سرگذشت علماى حقیقى از زهد و تقوا و خدمت به مردم و اخلاص آن‏ها تجلیل مى‏ کردیم و در مقابل از علماى بى‏حقیقت که دین را وسیله‏ى دنیا و پول و مقام قرار مى‏‌دهند، مذمّت مى‌‏گفتیم تا در آینده شاگردان بین عِمامه به‌‏سر و روحانى حقیقى فرق بگذارند و رفتارِ ناپسندِ بعضى از عالم‏نمایان را به حساب دین نگذارند و از دین زده نشوند.
در سال آخر مى‏‌گفتیم: حواستان را جمع کنید! هدف شما نباید گرفتن دیپلم و لیسانس و دکترا باشد؛ بلکه شما باید به بالاترین مرحله‏‌ى علمى در دنیا برسید. بعد این شعر را مى‏خواندیم:
و لستُ إذا سَما للمَجْد طَرْفٌ‏
أرُدُّ نواظری دونَ السَّماک‏
– من وقتى دنبال مجد و عظمت مى‏روم چشمانم را به پایین‏تر از ستاره‏ى سماک -که بلندترین ستاره است) نمى‏دوزم.
یعنى به اهداف پایین قانع نیستم و عالى‏ترین هدف را در زندگى دنبال مى‏‌کنم. حضرت امام حسین‏ علیه السلام‏ مى‏‌فرماید:
« إنَّ اللَّهَ یُحِبُّ مَعالی الأُمور و یُبغِضُ سَفسافَها. »
«خدا کارهاى سطح ‏بالا را دوست دارد و از کارهاى پَست ناخشنود است.»
همّت بلند دار که مردان روزگار
از همّت بلند به جایى رسیده‏‌اند
متأسّفانه بعضى از کوته‏‌نظران خیال مى‌‏کنند کارهاى بزرگ، وزیر و وکیل شدن است و کارهاى دیگر پَست است؛ ولى به شاگردهاى مدرسه‏‌ى علوى این حقیقت آموخته مى‌‏شد که مقصود از کارهاى بزرگ رسیدن به مقامات علمى است. بنابراین عدّه‌‏اى از آن‏ها در رشته‏‌هاى مختلف علمى به سطوح عالى رسیدند و برخى شهرت جهانى پیدا کردند.