براى مراقبت و نظارت به كارهاى دانش‌‌آموزان در مدرسه، علاوه بر معلّمين راهنما و ناظم بايد از خود بچّه‌‌ها استفاده كرد. ما به شاگردهاى دل‌‌سوز و منظّم مى‌‌گفتيم: اگر دانش‌‌آموزى خلاف كرد، به او تذكّر دهيد و اگر مؤثّر واقع نشد، به ما بگوييد. هم‌‌چنان‌‌كه اگر كسى مريض باشد، به او مى‌‌گوييد دكتر برود و اگر نرفت به پدرش مى‌‌گوييد تا او را دكتر ببرد؛ شما هم بايد دوستانِ خود را با مهربانى و دل‌‌سوزى نصيحت كنيد و بگوييد دروغ نگو؛ به نامحرم نگاه نكن؛ ديگران را اذيّت مكن و اگر گفت: من فضول نمى‌‌خواهم، آيا بايد او را رها كنيد يا بايد براى نجات او اقدام كنيد؟
 مولاعليه السلام‌‌در فرمان خود به مالك اشتر مى‌‌فرمايد:
 «وَ ابْعَثِ الْعُيونَ مِنْ أهْلِ الصِّدْقِ وَ الْوَفاءِ عَلَيْهِمْ فَإنَّ تَعاهُدَكَ فِي السِّرِّ لِأُمورِهِمْ حَدْوَةٌ لَهُمْ عَلَى اسْتِعْمالِ الْأمانَة.»(۶۹)
 «عدّه‌‌اى راست‌‌گو و درست‌‌كردار را دستور بده كه مراقب اعمال ديگران باشند. اين مراقبتِ پنهانى تو باعث مى‌‌شود كه مردم (بدون ارتكاب خلاف) امانت را رعايت نمايند.»
 يكى از دوستان مى‌‌گفت:
 در بازديد از مدرسه‌‌ى سَنْت‌‌پُل لندن با مدير آن‌‌جا قسمت‌‌هاى مختلف را بازديد مى‌‌كرديم. در يك اتاق ديديم ۵ ، ۶ دانش‌‌آموز مشغول مطالعه‌‌اند. پرسيدم: چه‌‌طور اين‌‌ها بدون سرپرست اين‌‌جا هستند؟ او در جواب گفت: من همه جا هستم يعنى به‌‌وسيله‌‌ى عدّه‌‌اى مراقب، از همه‌‌جا مطّلع‌‌ام!
 آرى، آن‌‌هايى كه خارج از دين و آيين ما هستند، دستورات دينى ما را عمل مى‌‌كنند.