كسانى كه هدفى دارند و به آن چشم دوخته‌‌اند، غير از آن هدف چيزى نمى‌‌تواند فكر آن‌‌ها را مشغول كند. وقتى كسى با هدف الاهى به كار تعليم و تربيت جوان‌‌ها پرداخت، امكان ندارد بدآمدن و خوش‌‌آمدنِ مردم او را از هدفش بازدارد. گاهى افراد كارى را شروع مى‌‌كنند و در ميان كار يادشان مى‌‌رود براى چه هدفى شروع كرده بودند و شيطان مسير آن‌‌ها را عوض مى‌‌كند؛ يعنى مدرسه‌‌اى كه با هدف الاهى و انسان‌‌سازى شروع شده، پس از مدّتى به سمت مسائل مادّى و اقتصادى كشيده مى‌‌شود. لذا در كار مدرسه‌‌دارى استقامت و پايدارى در هدف لازم است تا انسان هنگام مرگ، از گذشته‌‌ى خودش پشيمان نباشد.
 هدف از تأسيس مدرسه، انسان‌‌سازى است نه اين‌‌كه ديپلمه و ليسانسه تربيت كنيم. همه‌‌ى انبياعليهم السلام‌‌براى اين آمدند كه انسان بسازند و هيچ حرف ديگرى نداشتند. اگر كسى هدفش از تأسيس مدرسه، پول درآوردن باشد، مى‌‌گويد بايد شاگرد بيشتر بگيريم تا پول بيشتر پيدا كنيم! براى چنين كسى اين‌‌كه عقايد بچّه‌‌ها از بين رود يا روحيّاتشان خراب شود، اصلاً مهم نيست.
 كسى كه در رأس مدرسه است، بايد روح و بينش عالى داشته باشد تا به مقتضاى النّاسُ على دينِ مُلوكِهِم(۱۵) براى مربّيان و كاركنان ديگر الگو باشد و آنان خود را با او تطبيق دهند.
 پس هدف اصلىِ تأسيس ِ مدرسه بايد همان هدف پيامبراكرم‌‌صلى الله عليه وآله وسلم يعنى اخلاق و معنويّات باشد ولى براى رسيدن به اين هدف لازم است مدرسه از جهت علمى در سطح عالى قرار گيرد. مدرسه‌‌ى علوى با همين برنامه شروع به كار كرد و بحمداللَّه بسيارى از فارغ‌‌التّحصيل‌‌هاى آن در جنبه‌‌هاى علمى ممتاز و منشأ آثار و بركات شده‌‌اند.